Organisatieversnellers

Vanmorgen bewerkte een heerschap met een hamer mijn auto. Daar over straks meer. Tegelijkertijd ging de telefoon. Een netwerkrelatie belde mij. Rare term eigenlijk, netwerkrelatie. Wanneer reken je iemand tot je vrienden? Zijn daar regels voor? Klinkt in ieder geval een stuk beter dan netwerkrelatie. Volgens Hyves is er niet veel voor nodig om mensen tot je vrienden te mogen rekenen, of verandert de betekenis als het ‘friends’ heet? Anyway, hij belde vanmorgen. Om te melden dat het ‘uit was met zijn baas’.  Geen klik, in ieder geval geen centimeter ruimte voor eigen ontwikkeling en inbreng. Overal kritiek op bovendien. Op zich niets bijzonders zul je denken. ‘Dat hoor ik iedere dag’. In dit geval echter is het wel bijzonder, want die baas is een belangrijke autoriteit op het gebied van leiderschap. Zo’n type dat elke dag op de zeepkist staat om managers te vertellen ‘how it should be done’. Grappig dat zoiets samen kan gaan. Toch? Raar soort beroepsdeformatie in ieder geval.

Zelf ervaar ik momenteel juist wel heel erg de kracht van complimenten. Ik heb een aantal mensen op mijn LinkedIn netwerk om een aanbeveling gevraagd. Heel ordinair vissen naar complimenten. Eigenlijk not done in Nederland. Ik weet het. Nu druppelen ze echter binnen, de zalvende woorden over mijn persoontje en kan ik niet meer stoppen met glimlachen. Zelf om gevraagd of niet, maakt eigenlijk niet uit. Wat is het toch leuk om een compliment te krijgen!

Ook tussen die reacties op LinkedIn zat nog een gevalletje beroepsdeformatie trouwens. Een ex-collega – paar jaar leuk mee gewerkt – had ik ook een verzoekje gestuurd. Hij werkt nu  voor een bemiddelingsbureau. Daar kreeg ik een hele formele reactie van. ‘Ik kan niet ingaan op dit soort verzoeken van kandidaten’. Geinig, veelzeggend ook. Als je een tijdje voor een bemiddelingsbureau voor P&O’ers werkt, dan is de rest van de wereld in dat betreffende vakgebied blijkbaar opeens ‘kandidaat’. Ik herken het wel. Als je bijvoorbeeld een tijdje in een netwerkorganisatie zoals deze werkt, dan zijn andere zelfstandigen opeens geen ‘concurrenten’ meer, maar ‘collega’s’.

Hoe je kijkt maakt wat je ziet. Altijd. Die man met die hamer aan het begin van dit verhaal bijvoorbeeld. Die deukte mijn auto uit. Parkeerschade. Dat had je niet gedacht toch? Ziet er weer prachtig uit. Als nieuw. Wat een vakman. Betalen hoefde ik niet, omdat ik had geklaagd over de gebrekkige planning. Vandaar even wat gratis reclame. Hebben ze wel verdiend.