Organisatieversnellers

Culture eats strategy

Culture eats strategy for breakfast

Mooie oneliner, nietwaar? Schijnt in de boardroom van Ford te hangen las ik ergens. Ga maar eens na. Een mooie collectie, een op de doelgroep afgestemde en integraal doorgevoerde huisstijl, slim gekozen locatie, marktonderzoek, een krachtig loyaliteitsprogramma? Allemaal prachtig, maar in één achteloze handomdraai tenietgedaan door een paar luie medewerkers die het met elkaar net iets gezelliger vinden dan bij de om aandacht vragende klanten.

Het gedrag van medewerkers in organisaties is allesbepalend, de rest is slechts randvoorwaarde. Dat geldt trouwens overal waar je geholpen wordt door echte mensen. Exact daarom heeft de sociale wetenschap het ‘personeelsmanagement’ uitgevonden.

Koerswijziging

De zomervakantie is weer aangebroken! Voor mij altijd een periode van bezinning en reflectie op de dingen waar ik mee bezig ben. Eén observatie vooraf is alvast dat er vooral te veel dingen zijn waar ik tegelijkertijd mee bezig ben. Schrappen dus, focussen op activiteiten die de meeste energie opleveren en die daadwerkelijk aanslaan. Niet blijven hangen in zaken die tijd kosten en energie kosten. Voor mij betekent dit, dat het onderwerp van deze weblog wordt aangepast na het zomerreces. Dus geen geschrijf over – of investeringen in – netwerkorganisaties meer. Daar ben ik klaar mee, I’ve seen it all. Got the T-shirt. Na de vakantie halen we de bezem er flink doorheen en ga ik me met nog meer plezier en focus richten op mijn andere twee stokpaardjes; talentmanagement en prestatiemanagement. Gelukkig waren er de afgelopen periode weer heel veel mensen die me hebben geholpen kritisch in de spiegel te kijken om tot dit voortschrijdend inzicht te komen. Speciale dank daarom voor; Martijn, Peter, Petra, Stef, Simone, Heleen, Roland, Herbert, Daan, Jasper, Marjan, Rob, Diane en vele anderen. Tot na de zomer!

Pandora’s doos

Samen de organisatie van een beurs oppakken is een heel avontuur in een netwerk organisatie zo bleek maar weer deze week. Even wat korte achtergrond informatie. Ruw geschetst komen er eigenlijk twee soorten activiteiten voor in een netwerkclub.

Ten eerste zijn er klantprojecten waarvoor declarabele uren gemaakt worden. Dat is allemaal niet zo’n probleem, professionals genoeg die zo’n project graag willen oppakken. Als er voor zo’n project eens tussendoor of achteraf iets gedaan moet worden dat niet direct op de factuur komt te staan, dan is altijd wel iemand met voldoende plichtsbesef om het ongevraagd op te pakken. ‘De klant laten merken dat je hem serieus neemt’ heet dat, of in populair Engels ‘to go the extra mile’.

zelfstartend ondernemer

Een vraag die mij regelmatig gesteld wordt, is ‘wat het geheim achter een goede netwerkorganisatie is’? Uiteraard is dat  een samenspel van meerdere aantal factoren. Zo’n factor is bijvoorbeeld de aanwezigheid van zelfstartend vermogen bij de deelnemers. Bij gebrek aan centrale aansturing – inherent aan een netwerkorganisatie – is dat een must.

Laat me een voorbeeld geven. Bij zusterbedrijf www.onderwijs-professionals.nl hebben wij de zaken in de regio Groot Amsterdam inmiddels aardig voor elkaar. Dat valt op. Dus melden zich met grote regelmaat ook freelancers uit de rest van het land die zich ook graag aan willen sluiten. Wij geloven echter in het lokaal optuigen van een netwerk organisatie. Als deze mensen dus graag samen aan de slag willen in het onderwijs, dan zullen ze met elkaar een nieuw eigen lokaal netwerk moeten opzetten. Dat mag uiteraard best met onze naam en opgebouwde kennis, maar wel zelf doen.

Kneuzenclub

Heus, ik ben niet verdedigend ingesteld, maar nu ga ik toch reageren. Deze week kreeg ik namelijk net één keer te veel hetzelfde onzinnige vooroordeel te horen. Welk vooroordeel? “Zelfstandigen zijn kneuzen die geen vaste baan kunnen vinden”. Kaboem! Een ZZP’er is – dus – een pseudoniem/eufemisme voor werkloze. Een netwerkorganisatie daarmee een soort opvanghuis voor zielige figuren die eigenlijk niet aan de bak komen? Grrrrrr…. !@#$

Uiteraard nooit door iemand met kennis van zaken die daadwerkelijk werkt met zelfstandigen, maar altijd iemand in loondienst die lijdt aan cognitieve dissonantie (zie voetnoot) *. De statistieken liegen er niet om. In 2010 telt Nederland één miljoen zelfstandigen. De verwachting is dat dit aantal steeds verder zal toenemen. Nogmaals een verdubbeling in de komende acht jaar naar twee miljoen is heel reëel.

Transformationeel denken

In de management literatuur wordt een onderscheid gemaakt tussen ‘transactioneel’ en ‘transformationeel’ leiderschap. Transactioneel leiderschap berust op de gedachte dat er een kosten-baten-ruil-relatie bestaat waarbij beloning en straf gekoppeld zijn aan gewenst of ongewenst gedrag. ‘Ik doe iets voor jou, als jij iets voor mij doet’. Transformationeel leiderschap daarentegen overstijgt deze vorm van leiderschap door medewerkers te beïnvloeden op basis van charisma, intellectuele stimulatie, individuele aandacht en inspiratie. ‘Ik doe iets voor jou omdat ik nu eenmaal zo ben’. Transformerend leiderschap bestaat uit concreet meetbaar uit twee elementen: benaderbaarheid en responsiviteit, aldus blijkt uit onderzoek.  Een baas die er is als je hem nodig hebt en die reageert op wat je zegt.

co-creatie

Co-creatie en netwerkorganisatie zijn uiteraard grotendeels synoniemen. Van de hand van collega Martijn Pater van Fronteer Strategy kwam ik deze White Paper tegen over soorten co-creatie en voorwaarden voor co-creatie. Heel in het kort gezegd denk ik dat de meeste ‘echte’ netwerkorganisaties zich het beste laten beschrijven door wat hij ‘coalition of parties’ noemt. De twee eerste voorwaarden – van vijf totaal – zijn ‘inspire participation’ en ‘select the very best’. Als je er meer van wilt weten, dan moet je het hele artikel maar lezen

geen baan

10 redenen om geen baan te hebben

Het is je wellicht ontgaan, maar het is crisis. Voor veel mensen om mij heen reden zich gelukkig te prijzen met hun ‘vaste baan’. Om mij vervolgens terloops te informeren dat het plan voor een eigen bedrijf voorlopig de ijskast in gaat. Zekerheid boven alles tenslotte.

Prima hoor, maar wat is zekerheid? Een ‘vaste baan’ houdt in dat je één opdrachtgever hebt, voor het gemak hierna te noemen; werkgever. Als het even financieel tegenzit bij je werkgever, dan krijg je bij monde van je ‘direct leidinggevende’ of ‘personeelsadviseur’ te horen dat er ontslagvergunning is verkregen en men je ‘helaas moet laten gaan’. Zo simpel is dat. De fijne winsten van afgelopen jaren zijn helaas uitgekeerd als bonus aan managers en aandeelhouders en kunnen nu niet meer gebruikt worden om je baan een tijdje zeker te stellen.

creeper

Voor een blog dat vooral over de arbeidspsychologische kant van netwerkorganisaties moet gaan, zou ik hier natuurlijk niet te vaak moeten berichten over social media en het nut daarvan. Alhoewel je die twee uiteraard nooit helemaal los van elkaar kunt zien. Netwerkorganisatie en social media (Hyves, Twitter, LinkedIn, etc.) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

In ieder geval kwam ik een leuke website (Social Creeper) tegen met daarop een aanpak voor het opzetten van een social media strategy voor organisaties. Bovendien staat daar momenteel op de website ook een interessante film over waarom social media zo relevant zijn en blijven.

complimenten

Vanmorgen bewerkte een heerschap met een hamer mijn auto. Daar over straks meer. Tegelijkertijd ging de telefoon. Een netwerkrelatie belde mij. Rare term eigenlijk, netwerkrelatie. Wanneer reken je iemand tot je vrienden? Zijn daar regels voor? Klinkt in ieder geval een stuk beter dan netwerkrelatie. Volgens Hyves is er niet veel voor nodig om mensen tot je vrienden te mogen rekenen, of verandert de betekenis als het ‘friends’ heet? Anyway, hij belde vanmorgen. Om te melden dat het ‘uit was met zijn baas’.  Geen klik, in ieder geval geen centimeter ruimte voor eigen ontwikkeling en inbreng. Overal kritiek op bovendien. Op zich niets bijzonders zul je denken. ‘Dat hoor ik iedere dag’. In dit geval echter is het wel bijzonder, want die baas is een belangrijke autoriteit op het gebied van leiderschap. Zo’n type dat elke dag op de zeepkist staat om managers te vertellen ‘how it should be done’. Grappig dat zoiets samen kan gaan. Toch? Raar soort beroepsdeformatie in ieder geval.