Organisatieversnellers

Pandora’s doos

Samen de organisatie van een beurs oppakken is een heel avontuur in een netwerk organisatie zo bleek maar weer deze week. Even wat korte achtergrond informatie. Ruw geschetst komen er eigenlijk twee soorten activiteiten voor in een netwerkclub.

Ten eerste zijn er klantprojecten waarvoor declarabele uren gemaakt worden. Dat is allemaal niet zo’n probleem, professionals genoeg die zo’n project graag willen oppakken. Als er voor zo’n project eens tussendoor of achteraf iets gedaan moet worden dat niet direct op de factuur komt te staan, dan is altijd wel iemand met voldoende plichtsbesef om het ongevraagd op te pakken. ‘De klant laten merken dat je hem serieus neemt’ heet dat, of in populair Engels ‘to go the extra mile’.

zelfstartend ondernemer

Een vraag die mij regelmatig gesteld wordt, is ‘wat het geheim achter een goede netwerkorganisatie is’? Uiteraard is dat  een samenspel van meerdere aantal factoren. Zo’n factor is bijvoorbeeld de aanwezigheid van zelfstartend vermogen bij de deelnemers. Bij gebrek aan centrale aansturing – inherent aan een netwerkorganisatie – is dat een must.

Laat me een voorbeeld geven. Bij zusterbedrijf www.onderwijs-professionals.nl hebben wij de zaken in de regio Groot Amsterdam inmiddels aardig voor elkaar. Dat valt op. Dus melden zich met grote regelmaat ook freelancers uit de rest van het land die zich ook graag aan willen sluiten. Wij geloven echter in het lokaal optuigen van een netwerk organisatie. Als deze mensen dus graag samen aan de slag willen in het onderwijs, dan zullen ze met elkaar een nieuw eigen lokaal netwerk moeten opzetten. Dat mag uiteraard best met onze naam en opgebouwde kennis, maar wel zelf doen.

Kneuzenclub

Heus, ik ben niet verdedigend ingesteld, maar nu ga ik toch reageren. Deze week kreeg ik namelijk net één keer te veel hetzelfde onzinnige vooroordeel te horen. Welk vooroordeel? “Zelfstandigen zijn kneuzen die geen vaste baan kunnen vinden”. Kaboem! Een ZZP’er is – dus – een pseudoniem/eufemisme voor werkloze. Een netwerkorganisatie daarmee een soort opvanghuis voor zielige figuren die eigenlijk niet aan de bak komen? Grrrrrr…. !@#$

Uiteraard nooit door iemand met kennis van zaken die daadwerkelijk werkt met zelfstandigen, maar altijd iemand in loondienst die lijdt aan cognitieve dissonantie (zie voetnoot) *. De statistieken liegen er niet om. In 2010 telt Nederland één miljoen zelfstandigen. De verwachting is dat dit aantal steeds verder zal toenemen. Nogmaals een verdubbeling in de komende acht jaar naar twee miljoen is heel reëel.

Transformationeel denken

In de management literatuur wordt een onderscheid gemaakt tussen ‘transactioneel’ en ‘transformationeel’ leiderschap. Transactioneel leiderschap berust op de gedachte dat er een kosten-baten-ruil-relatie bestaat waarbij beloning en straf gekoppeld zijn aan gewenst of ongewenst gedrag. ‘Ik doe iets voor jou, als jij iets voor mij doet’. Transformationeel leiderschap daarentegen overstijgt deze vorm van leiderschap door medewerkers te beïnvloeden op basis van charisma, intellectuele stimulatie, individuele aandacht en inspiratie. ‘Ik doe iets voor jou omdat ik nu eenmaal zo ben’. Transformerend leiderschap bestaat uit concreet meetbaar uit twee elementen: benaderbaarheid en responsiviteit, aldus blijkt uit onderzoek.  Een baas die er is als je hem nodig hebt en die reageert op wat je zegt.

co-creatie

Co-creatie en netwerkorganisatie zijn uiteraard grotendeels synoniemen. Van de hand van collega Martijn Pater van Fronteer Strategy kwam ik deze White Paper tegen over soorten co-creatie en voorwaarden voor co-creatie. Heel in het kort gezegd denk ik dat de meeste ‘echte’ netwerkorganisaties zich het beste laten beschrijven door wat hij ‘coalition of parties’ noemt. De twee eerste voorwaarden – van vijf totaal – zijn ‘inspire participation’ en ‘select the very best’. Als je er meer van wilt weten, dan moet je het hele artikel maar lezen

complimenten

Vanmorgen bewerkte een heerschap met een hamer mijn auto. Daar over straks meer. Tegelijkertijd ging de telefoon. Een netwerkrelatie belde mij. Rare term eigenlijk, netwerkrelatie. Wanneer reken je iemand tot je vrienden? Zijn daar regels voor? Klinkt in ieder geval een stuk beter dan netwerkrelatie. Volgens Hyves is er niet veel voor nodig om mensen tot je vrienden te mogen rekenen, of verandert de betekenis als het ‘friends’ heet? Anyway, hij belde vanmorgen. Om te melden dat het ‘uit was met zijn baas’.  Geen klik, in ieder geval geen centimeter ruimte voor eigen ontwikkeling en inbreng. Overal kritiek op bovendien. Op zich niets bijzonders zul je denken. ‘Dat hoor ik iedere dag’. In dit geval echter is het wel bijzonder, want die baas is een belangrijke autoriteit op het gebied van leiderschap. Zo’n type dat elke dag op de zeepkist staat om managers te vertellen ‘how it should be done’. Grappig dat zoiets samen kan gaan. Toch? Raar soort beroepsdeformatie in ieder geval.

Witte Busjes

Vroeg op vanmorgen. Erg vroeg zelfs. Om zes uur al in de auto in een dappere poging om voor de file naar een afspraak te gaan aan de andere kant van ons mooie kikkerlandje. De wekker om kwart over vijf laat er geen misverstand over bestaan dat ik een luxepaard ben. Totaal geen gewenning om zo vroeg al in actie te komen. Het was vandaag even niet anders. Dat is afzien voor iemand die normaal net na de file pas in de auto stapt.

Definitie

Interessant zo’n blog over netwerkorganisaties? Groot onderwerp uiteraard. Ik ga daarom natuurlijk niet alle informatie zelf verzinnen en opschrijven. Daarvoor heb ik het ook te druk. Bovendien is het ook helemaal niet nodig, er is al zo veel beschikbaar. Hoe zou je zoiets eigenlijk hebben aangepakt in het tijdperk B.G. (Before Google)?

Deze weblog brengt alles netjes bij elkaar en dan gaan er vanzelf verbanden ontstaan die elders tot nog toe zijn ontgaan. Bovendien doe ik zelf elke dag ervaring op met de netwerken waar ik deel van uitmaak. Dat geeft stof tot nadenken genoeg en het zal ook vast amusante verhalen opleveren. Valkuilen genoeg waar ik de komende tijd in ga stappen.